Рубрика: Ճամբար

Իջևանի արկածները

Առավոտյան գնացինք դպրոց որպեսզի շարժվեինք դեպի Տավուշի մարզ Իջևան, դպրոցում հավաքվեցինք և հանդիպեցինք Պարոն Բլեյանին քնարկեցինք մեր ճանապարհորդությունը։Քնարկելուց հետո շարժվեցինք դեպի ավտոբուս, բոլորս տեղավորվեցինք և ճանապարհ ընկանք։Առաջին կանգառը եղավ Ծովագյուղում,նրանք մեզ հիանալի կերպով դիմավորեցին,մեզ նաև հյուրասիրեցին։Արդեն հասել էինք Իջևան,այնտեղ մեզ դիմավորեցին ԵՊՀ Իջևանի մասնաճյուղի Կիրառական արվեստի ֆակուլտետի ուսանողների,նաև քայլք ունեցանք  Իջևանի քանդակների պուրակում։Պուրակում արձանները վնասված էին: Սակայն քանդակները վերանորոգել էր քանդակագործ Գոռը:Մի փոքր հանգստանալուց հետո սկսվեց զվարճալի խաղերի ազդարարումը։

Հաջորդ օրը այցելեցինք Խաշթառակ գյուղ, որտեղից քայլելով բարձրացանք դեպի «Մենք ենք, մեր սարերը» ֆիլմի «Ռևազի քար» մոտ: Հետո պետք է քայլեինք Խաշթառակից մինչև Լուսահովիտ:Հասանք  Ծռվիզի (Մորո Ձորո) վանք,որտեղ նկարահանվել է «Կյանք ու Կռիվ» ֆիլմի մի փոքր հատված։

Հաջորդ օրը քայլեցինք Աղստևով, հասանք Իջևանի Դենդրոպարկ: Այնտեղ բնությունն հիասքանչ էր: Լուսանկարվեցինք և շարժվեցինք առաջ: Ճանապարհին կանգնեցինք Գետիկի կիրճում: Հաջորդ կանգառը եղավ «Կռասնիի կամրջի» մոտ կամ «Կարմիր կամուրջ» ու շարժվեցինք դեպի Երևան:

Рубрика: Ճամբար

Անկախության տոնին Վարդենիկում

Սա արդեն իմ երկրորդ ճամբարն է, բայց ինձ ավելի շատ հետաքրքրեց դեպի Վարդենիկ մեր ճամփորդությունը, որը նվիրված էր սեպտեմբերի 21-ին՝ Անկախության տոնին։ Մենք առավոտյան գնացինք դպրոց, որպեսզի շարժվենք դեպիՎարդենիկ։ Ավտոբուս դեռ չնստած ծանոթացանք և մտերմացանք խմբի անդամների հետ, ոմանց հետ արդեն ծանոթ էինք, ոմանց հետ՝ ոչ։ Մենք 12-րդ դասարանի սովորող Գոռ Օսեյանի ընտանիքի հրավերով պետք է գիշերակացն անցկացնեինք իրենց տանը: Արդեն ժամանել էինք Վարդենիկ, տեղավորվել։ Երբ հասանք, ծանոթացանք տեղանքի հետ, զբոսնեցինք գյուղում, մասնակցեցինք բերքահավաքի աշխատանքներին, օգնեցինք Գոռի տանեցիներին: Մեզ միացել էր նաև Վարդենիկի երաժշտական դպրոցի կիթառի դասավանդող, արդեն կրթահամալիրի բարեկամ՝ ընկեր Արտակը: Բերքառատ այդ այգում կարծես համերգ սկսվեց: Այգին ամենահարմար տեղը կարող էր լինել ընկերական այդ շրջապատով ժամանակ անցկացնելու, նստելու, զրուցելու և Սևանի զմրուխտն այդ բոցեղեն երկնքով վայելելու: Ընկեր Նելին և ընկեր Արտակը, այնուհետև՝ նաև մենք սկսեցինք երգել։ Երեկոն Գոռենց տանը շատ ջերմ և սիրառատ էր։

Երկրորդ օրը մենք բարձրացանք Արմաղան լեռը: Սարիը նվաճելուն ուղղված ամեն քայլ մեկնելի ապրում էինք քամու կտրուկ ուժգնացումը, բայց ոսկեզօծ արտերի՝ մեզ ուղեկցող պարը, ամեն քայլին նոր ուժ էր տալիս: Նորեկ եմ կրթահամալիրում, սարեր շատ չեմ հասցրել նվաճել, բայց վստահ եմ սա կլինի մեկնարկը այս խմբով իմ ճամփորդությունների-ճամբարների:

Երեկոյան հրավեր ունեցանք ընկեր Արտակենց տուն: Տան բակն իր ողջ հմայքով ընդունեց մեզ, հյուրասիրեց, հմայեց և ճանապարհեց: Երաժշտությունը ողջ ճամփորդության ընթացքում մեզ ուղեկցել է: Նվագեցին տարբեր գործիքներ՝ջութակ, կիթառ, դաշնամուր, դուդուկ և այլ բազում գործիքներ։ Հաջորդ օրը Երևան վերադառնալու ճանապարհին այցելեցինք Իշխանավանք,հետո վերադարձանք Երևան։

Рубрика: Ճամբար

Ճամբարային տպավորություններ

Դպրոցի  ընդունելության  տարբերվող «քննությունները» անակնկալ  և միաժամանակ անսպասելի  հետաքրքիր էին ինձ համար։ Առաջին հերթին կարծում էի, որ դրանք լինելու էին զուտ գիտելիքների հետ կապված, բայց այն տարբերվեց նոր ընկերներ ձեռք բերելով և ուրախ ու աշխույժ ժամանակ անցկանցնելով։Սևանի ճամբարը ինձ համար փորձություն էր. առաջին անգամ պետք է գիշերեի վրանում։ Ոչ պակաս փորձություն էր նաև ոչ այդքան սառը ջրում՝ անձրևի  տակ  լողալը։ Վերջին և ամենալուրջ փորձությունը, որ ես հաղթահարեցի դա առավոտ կանուխ շների ճիրաններից ազատվելն էր։ Ճամբարի արդյունքում ամենակարևոր ձեռքբերումներիցս են ինքնուրույնությունը և տարբեր իրավիճակներում արագ կողմնորոշվելու հմտությունը։

Շնորակալություն եմ հայտնում բոլոր կազմակերպիչներին Հայաստանի գողտրիկ վայրերը մեզ հետ բացահայտելու համար։