Posted in գրականություն

Աշուն

Վերջացել էր շոգ ամառը: Եվ եկավ աշնան գալը: Եկավ առաջին անձրևը:Ծնվեց աշունը իր գույնզգույն տերևներով: Ծառերից նայում են ժպտացող մրգերը և հիշեցնում են որ իրենց հավաքելու ժամանակն է: Հայկական լեռնաշխարհը հարուստ է բազմաթիվ մրգերի տեսակներով`խնձորով,տանձով,և խաղողով և այլն: Կամաց-կամաց ծառերը մերկանում են: Տերևաթափի հետ միասին աշունը կարծես քուն է մտնում,և իր տեղը զիջում է ձմռանը:

Համո Սահյանի բանաստեղծություններից ավելի շատ ինձ դուր եկավ «Աշուն»։

Աշուն

Աշնան օրերն են հասել,
Իջել է ամպը սարին,
Եւ հրաժեշտ է ասել,
Կռունկը մեր աշխարհին:

Բարդին էլ չի սոսափում
Արագիլի թեւի տակ,
Դեղին թերթեր է թափում
Առվակի մեջ կապուտակ:

Կարմիր խարույկ է կարծես
Ծեր տանձենին անտառի,
Թվում է, թե մոտ վազես,
Ձեռք ու ոտքդ կվառի…

Քամին շատ էր թափառել,
Պարապ-սարապ թեւը կախ,
Բայց արդեն գործ է ճարել,
Տեսեք ինչքան է ուրախ:

Աշնան մասին բոլոր բանաստեղծություններն էլ միանման են, բայց սա տարբերվում է իր պարզությամբ։ Ամեն գրող փորձում է աշնան մասին բանաստեղծությունն մեջ ներմուծել ինչ-որ անձնական իմաստ, որն իր հաշվին նույնպես գեղեցիկ է։ Բայց այս պարզության մեջ ես գտնում եմ իմ գեղեցկությունը, այն ուղղակի աշնան մասին բանաստեղծությունն է, որը շատ հասարակ բառերով նկարագրում է աշնունը գեղեցկությունը, արդյոք կարելի է ավելին ուզել աշնան մասին բանաստեղծություններից։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s